Mika & Eva

“Het was het begin van een onrustige tijd maar vanaf het moment dat ik je in mijn armen nam, wist ik dat ik van je hield…voor altijd”.

Baby: Mika
Geboren:  oktober 2009
Gewicht: 4155 gram
Duur bevalling: 8,5 uur
Uitgerekende datum: 27 september 2009
Kind: eerste kind
Advies: “Hoe pijnlijk een bevalling ook is, probeer elk moment in je op te nemen want het is de mooiste dag van je leven.”

Persdrang in de auto
Yessss, we zijn zwanger! Wat waren we blij. Na de eerste 12 weken misselijkheid en vermoeidheid begon ik me steeds lekkerder te voelen. Ik had een onbezorgde zwangerschap verder tot een week of 38. Toen kreeg ik buikgriep en was er behoorlijk ziek van. Het leidde ertoe dat ik in het ziekenhuis werd opgenomen met uitdrogingsverschijnselen. Gelukkig mocht ik de volgende dag weer naar huis. Eenmaal thuis voelde ik me toch niet lekker. Het waren de laatste weekjes… ‘Logisch.’ dacht ik.
Mijn eetlust verdween en daardoor was ik  bang dat ik weer buikgriep zou krijgen. Kortom, ik zat gewoon niet lekker in mijn vel.

Op 27 september was ik uitgeteld, maar Mika bleef lekker nog een paar dagen langer in mama’s buik.
Op 30 september startte om 23:00 uur s’ avonds de weeën. Van tevoren denk je misschien ‘Wat als ik het gevoel niet herken.’. Nou, ik kan je verzekeren, dat weet je direct! Het is een gevoel als geen ander. Je hoort weleens, ‘Een wee is als een golf die aan strand komt en weer wegrolt.’ Ik denk dat dit een goede metafoor  is.

De weeën kwamen vrij snel op elkaar dus de verloskundige was er rap. Ik zat direct op 6 centimeter ontsluiting dus ik dacht ‘Dat gaat mooi snel.’ Vond de verloskundige ook en ze besloot te blijven. Helaas duurden de laatste centimeters wat langer. Op een gegeven moment kreeg ik persdrang. Maar omdat ik nog geen volledige ontsluiting had, werd mij gezegd dat ik nog niet mocht persen. Nou….probeer dat maar eens tegen te houden! Als Linda Blair (zoek maar op jonge generatie) in the Exorcist lag ik te draaien en met
oerkreten te kreunen in bed om NIET te persen. Voor mijn gevoel duurde het een eeuwigheid tot de verloskundige eindelijk zei ‘Je heb volledige ontsluiting. Je mag gaan persen.’

Maar Mika kwam niet. We moesten naar het ziekenhuis om daar de bevalling voort te zetten. Ik mocht -met persdrang- de trap af thuis en achter in de auto van de verloskundige gaan liggen. Op naar het ziekenhuis!
Onderweg dacht ik ‘Er hangt iets tussen mn benen. Of de baby hangt eruit of ik heb….gepoept. Het bleek beide.

Glorieus bevallen bestaat denk ik niet. Je
poept inderdaad ja, als je perst, maar geloof mij op dat moment is dat
het laatste waar je je druk om maakt, hoor. Al kan je je daar hoogzwanger misschien niets bij voorstellen.

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen, werd Mika binnen 20 minuten geboren om 07.27 uur. Kerngezond, roze en groot!!!
Diezelfde middag mochten we naar huis. Wij waren de trotse ouders
van een zoon. Laat die roze wolk maar komen….

Zwarte wolken
Maar die roze wolk bleek zwart te zijn. Ik bleef me na de bevalling onrustig voelen. Op dag drie huilde ik ‘Heel gewoon.’ vertelde iedereen mij. ‘Kraamtranen…ze horen erbij.’ ‘Oke.’ dacht ik ‘dat zal dan wel.’.
Alleen voelde ik mij na een week nog steeds zo. En na twee weken ook. Ik huilde en huilde en huilde. Ik voelde me de hele dag door onrustig.
Toen mijn man weer aan het werk moest, kon ik de rust niet vinden. Ik kon niet alleen zijn met mijn zoon. Ik voelde me bang, voor wat wist ik zelf ook niet. Na vier weken, zonder verbetering, besloot ik de dokter te bellen.

Postnatale depressie
Wat ik al voelde, werd bevestigd. Ik kon het geluk van een baby hebben niet
voelen. Natuurlijk hield ik van hem, dat stond voorop, nooit heb ik gedachten gehad dat ik zonder hem wilde zijn.  Vanaf dag één hield ik van hem maar ik kon hem niet verzorgen.
Als ik hem hoorde huilen dan ging ik dood van binnen, zo hard kwam dit
aan.  Dan wilde ik hem wel ophalen maar het lukte niet om op te staan, ik dacht  alleen maar ‘Ik ga hem ophalen’ om er vervolgens niet naar te handelen. Ik huilde de hele dag.
Gelukkig heb ik een fantastische familie. Zij hebben iedere dag voor mij en Mika gezorgd. Altijd stond er bij mijn thuis iemand klaar als mijn vriend naar zijn werk vertrok en bleef bij mij tot hij weer thuis kwam.
Voor mijn vriend was het een loodzware tijd. Zijn dag bestond uit werken, thuiskomen en voor mij zorgen. Ik huilde als hij ‘s morgens weg ging, ‘s middags al hij thuis kwam en huilde ‘s avonds als we gingen slapen. Hij was er voor mij en tot op de dag van vandaag ben ik hem daar dankbaar voor!

Uiteindelijk schreef de dokter mij antidepressiva voor. Dit heeft mij er doorheen geholpen. Van de één op andere dag was ik erdoor. Ik werd wakker en voelde me een ander mens. Ik heb dit zo’n zes weken geslikt en was weer Eva. Toen de kuur stopte, viel het afbouwen niet mee. Daarna voelde ik me een gelukkige moeder van een geweldig kind.

Mensen die mij kennen beschrijven mij als een zelfverzekerde vrouw. Ik ben spontaan, hou van humor en ben vrij in mijn doen en laten. Nooit had iemand gedacht, dat juist mij dit zou overkomen. Zo zie je maar.

Ik wil dan ook graag mijn verhaal hier met jullie delen. Voor mijn depressie heb ik mij nooit geschaamd. Ook daar ben ik altijd heel open over geweest en hoop dat alle vrouwen die dit lezen, en zich hierin herkennen, weten dat ze zich hier nooit voor hoeven te schamen. Het kan echt iedereen overkomen, daar ben ik het voorbeeld van.

Inmiddels is Mika 9 jaar en ben supertrots op de jongen die hij is geworden. Mika, ik hou van jou!

Ava & Marloes

Baby: Ava-Azure 
Geboren: juni 2018
Gewicht: 3418 gram
Duur bevalling: 7 uur
Uitgerekende datum: 13 dagen over tijd
Kind: eerste kind
Advies: “Pers met beneden en houd je ogen open!”

Black ‘n Blue
Dit ben ik een paar uur na de geboorte van Ava. Je ziet ‘t misschien niet zo goed maar ik ben bezaaid met kleine blauwe vlekjes die doorlopen tot en met mijn schouders. Ook was er in mijn oog een ader gesprongen en had ik er een blauw oog bij geperst. De blauwe plek tussen mijn wenkbrauwen is van de acupunctuur aangezien dat nog een laatste redmiddel was om niet te worden ingeleid. Kleine Ava had het lekker naar haar zin in mijn buik..
Dertien dagen na de uitgerekende datum op de avond voordat ik ‘s ochtends om 08:00 uur zou worden ingeleid, startte mijn bevalling.
Mijn vriend timede de weeën en die kwamen wel heel snel achter elkaar. Niet bepaald één minuut op en drie minuten af. Hij belde de verloskundige die mij wat vragen stelde. ‘Voel je het in je hele buik of alleen onderin?’ Ik bleek waarschijnlijk voorweeën te hebben omdat ik het alleen onderin voelde.

..Maar omdat ik één minuut op ging en één minuut af, wilde mijn vriend even later toch weer bellen. ‘Roemer, dat doe je niet! Ik ga me niet aanstellen.’ Dus Roemer belde niet maar apte de verloskundige de tijden door. Even later stond ze voor de deur.
Na onderzoek bleek ik één centimeter ontsluiting te hebben.. en schaamde mij dood. Veel tijd om door de grond te zakken had ik niet want er kwam weer een wee aan. De verloskundige bleef en 30-45 minuten later zat ik op vijf centimeter. Ik zat midden in een weeënstorm!

Op naar het ziekenhuis naar het bevalhotel; of hoe het ook heet. In zo’n storm in een auto zitten, is geen pretje kan ik je vertellen.
Bij de eerste hulp werd ik in een rolstoel gezet, ik zei nog stoer dat ik prima kon lopen maar vond het toch wel fijn toen de verpleegkundige mij door de gangen van het ziekenhuis racete terwijl ik hevige pijn in mijn buik had.
En ik had nog meer geluk want ik mocht bevallen in de jacuzzi van het ziekenhuis! De weeën knalden door terwijl ik in het water zat en uiteindelijk had ik binnen twee uur tien centimeter ontsluiting.

Ik moet je nog wat vertellen…
17 Jaar lang heb ik professioneel in kooien gevochten. Dus ik kan wel wat hebben. Toen ik aan het dubben was of ik wel of niet een zwangerschapscursus ging doen en las dat je daar leerde met pijn om te gaan, was dat nogal een dooddoener voor mij. Ook het controleren van de ademhaling was iets wat deze bikkel al jaren kon. Ga maar na, de sport die ik deed houd in dat je mag trappen, stoten, ellebogen, knieën, werpen en ook op de grond gaat het hard door. Daarvoor moet je jouw ademhaling wel de baas zijn. Het derde cursusargument was dat je er andere zwangeren leerde kennen. Nou, die had ik in mijn omgeving al genoeg. Dus ik ging niet naar zo’n cursus toe, had het druk zat.

Dat was mooi stom want dan had ik geleerd dat je niet met je hoofd maar met je vagina moet persen. En had ik dus geen gezicht vol blauwe plekken gehad. Tip twee, houd je ogen open tijdens het persen want anders kan je postpartum twee weken scheel kijken.

Anyway, terug naar de jacuzzi. Ik mocht persen en was blij dat het er al bijna op zat.
Dat bleek niet het geval, ik ging uit de jacuzzi en op het bed liggen zodat de verloskundige kon kijken, voor wat ben ik vergeten want liggen deed pijn. Vervolgens kwam de baarkruk er aan te pas, stond ik tegen de muur te persen en mocht ik weer gaan liggen voor een check. Toen de verloskundige vroeg of ik het idee had dat ik het voor mijn gevoel alleen moest doen, dacht ik verbaasd ‘Hoe weet ze dat?!’ en beaamde dat dit het geval was.
Ze wist genoeg en mijn bevalling werd geïndiceerd als ‘medisch’. Weer werd ik door de gangen van het ziekenhuis geracet, op naar een nieuwe locatie. Daar aangekomen mompelde ik dat ik zo moe was en wilde slapen. De verpleegkundige antwoordde streng ‘Nou nee, jij gaat een kind krijgen.’.

Adieu zwangerschapsplan
Maar ik was op! Echt op! Gedurende mijn sportcarrière ben ik meer dan tien jaar overtraind geweest. Om een lang verhaal kort te maken, ik had epileptisch aandoende aanvallen die ik kreeg als ik uitgeput was. Dit had ik voor de zekerheid wel gemeld bij de verloskundige maar zoiets had ik al jaren niet meer meegemaakt. Je voelt ‘m aankomen, niet?

Nadat ik oxytocine kreeg toegediend voor het opwekken van de persweeën, knalde de aanval erin. Schuddend, met armen en benen wild slaand lag ik op het operatiebed. Er werd mij gevraagd of ik nog bij was maar ik was zo moe dat ik nauwelijks kon antwoordden. Ondertussen wist ik uit ervaring dat dit gebeurde als ik uitgeput was en ook hoeveel energie mij dit zou kosten en die was al op!
Roemer snapte hoe laat het was en zijn stem klonk boos. Vaag hoorde ik hem zeggen dat ik sterk was en nooit klaagde maar dat dit een teken was dat er wat gedaan moest worden.

Hulp kwam
In mijn zwangerschapsplan had ik opgenomen dat ik pertinent geen medicatie wilde. Ik had bedacht dat ik de pijn wilde ervaren zodat ik dat kon vergelijken met de pijn in de kooi. Ja. Echt.

De oxytocine werd dichtgedraaid en er kwam een morfinevariant voor in de plaats. Uitgeput lag ik op mijn rechterzijde met dat pompje in mijn hand geklemd. Iedere keer dat het lampje op groen ging, kon ik drukken voor een shot rust en sloot ik mijn ogen. Af en toe keek ik door mijn wimpers heen of ik alweer een groen lichtje zag branden. Zo heb ik 30 tot 45 minuten gelegen om op adem te komen.
En toen ging het oxytocine-infuus weer open en het persen door. Ondertussen werd er een draadje op Ava’s hoofd geplaatst om haar te monitoren. Later werd er nog een druppeltje bloed afgenomen om te kijken of ze niet verzuurde. Ik heb overigens nooit persweeën gevoeld.

Van te voren had ik verwacht dat ik haar in het laatste stadium zou voelen zakken. Stukje voor stukje, beetje bij beetje. Ik voelde echter niets. En toen er wat haar te zien was, durfde ik, de stoere kooivechter, niet goed te persen omdat ik een beeld voor ogen kreeg dat al mijn ligamenten en botten rondom mijn vagina zouden knappen als ik zou persen. De strenge verpleegkundige had het door en zei mij niet bang te zijn voor de pijn. Wat was dat begrip en advies fijn om te horen!

Er werd mij verteld dat ik mij kwaad moest maken maar dat motiveerde niet zo goed. Als ik vroeger de kooi in ging, was dat soort praat ook nooit aan mij besteed. Roemer wist dat en coachte mij zoals hij in een wedstrijd zou doen. Met enthousiasme en vertrouwen en dat gaf mij de kracht om te persen.
Ik schreeuwde het uit en de verpleegkundige adviseerde om te focussen op het persen beneden in plaats van te schreeuwen. Was weer een goed advies.

‘Het gaat zo branden.’ En ja het fikte flink! Ik moest blijven drukken en ondertussen was de arts met de verpleegkundige aan het overleggen. Helemaal snapte ik het niet maar wel dat we op het randje zaten. ‘Ach nog even, het kind is er bijna.’ pikte ik op. Ik vermoed dat ik daarom zelf aan de arts om een knip heb gevraagd. Nou, zeg maar gecommandeerd. De arts antwoordde dat ze het zonde vond. Waarop ik zei, nee eiste, dat het een knip was of een keizersnede maar dat het moest! De naald kwam, de knip erin en toen was kleine Ava eruit.

Ik ben veel vergeten maar weet nog dat ik alleen maar zei ‘Mijn meisje, mijn meisje…mijn meisje!’.  Ava-Azure Katharina was de nieuwste inwoner van Amsterdam.

Achteraf heb ik begrepen waarom het persen niet wilde en de weeën waren weggevallen. Ava bleek haar hoofdje schuin te hebben gehad waardoor ik eigenlijk een keizersnede had moeten hebben. Ik ben heel blij dat ik alles zo heb mogen ervaren. Oxytocine, morfine en een knip het zijn allemaal hulpmiddelen die er helemaal niet toe doen want je hebt mooi zelf een kindje gebaard. Die ervaring is heftig en ik ben er, heel cliché, dankbaar voor.