Mika & Eva

“Het was het begin van een onrustige tijd maar vanaf het moment dat ik je in mijn armen nam, wist ik dat ik van je hield…voor altijd”.

Baby: Mika
Geboren:  oktober 2009
Gewicht: 4155 gram
Duur bevalling: 8,5 uur
Uitgerekende datum: 27 september 2009
Kind: eerste kind
Advies: “Hoe pijnlijk een bevalling ook is, probeer elk moment in je op te nemen want het is de mooiste dag van je leven.”

Persdrang in de auto
Yessss, we zijn zwanger! Wat waren we blij. Na de eerste 12 weken misselijkheid en vermoeidheid begon ik me steeds lekkerder te voelen. Ik had een onbezorgde zwangerschap verder tot een week of 38. Toen kreeg ik buikgriep en was er behoorlijk ziek van. Het leidde ertoe dat ik in het ziekenhuis werd opgenomen met uitdrogingsverschijnselen. Gelukkig mocht ik de volgende dag weer naar huis. Eenmaal thuis voelde ik me toch niet lekker. Het waren de laatste weekjes… ‘Logisch.’ dacht ik.
Mijn eetlust verdween en daardoor was ik  bang dat ik weer buikgriep zou krijgen. Kortom, ik zat gewoon niet lekker in mijn vel.

Op 27 september was ik uitgeteld, maar Mika bleef lekker nog een paar dagen langer in mama’s buik.
Op 30 september startte om 23:00 uur s’ avonds de weeën. Van tevoren denk je misschien ‘Wat als ik het gevoel niet herken.’. Nou, ik kan je verzekeren, dat weet je direct! Het is een gevoel als geen ander. Je hoort weleens, ‘Een wee is als een golf die aan strand komt en weer wegrolt.’ Ik denk dat dit een goede metafoor  is.

De weeën kwamen vrij snel op elkaar dus de verloskundige was er rap. Ik zat direct op 6 centimeter ontsluiting dus ik dacht ‘Dat gaat mooi snel.’ Vond de verloskundige ook en ze besloot te blijven. Helaas duurden de laatste centimeters wat langer. Op een gegeven moment kreeg ik persdrang. Maar omdat ik nog geen volledige ontsluiting had, werd mij gezegd dat ik nog niet mocht persen. Nou….probeer dat maar eens tegen te houden! Als Linda Blair (zoek maar op jonge generatie) in the Exorcist lag ik te draaien en met
oerkreten te kreunen in bed om NIET te persen. Voor mijn gevoel duurde het een eeuwigheid tot de verloskundige eindelijk zei ‘Je heb volledige ontsluiting. Je mag gaan persen.’

Maar Mika kwam niet. We moesten naar het ziekenhuis om daar de bevalling voort te zetten. Ik mocht -met persdrang- de trap af thuis en achter in de auto van de verloskundige gaan liggen. Op naar het ziekenhuis!
Onderweg dacht ik ‘Er hangt iets tussen mn benen. Of de baby hangt eruit of ik heb….gepoept. Het bleek beide.

Glorieus bevallen bestaat denk ik niet. Je
poept inderdaad ja, als je perst, maar geloof mij op dat moment is dat
het laatste waar je je druk om maakt, hoor. Al kan je je daar hoogzwanger misschien niets bij voorstellen.

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen, werd Mika binnen 20 minuten geboren om 07.27 uur. Kerngezond, roze en groot!!!
Diezelfde middag mochten we naar huis. Wij waren de trotse ouders
van een zoon. Laat die roze wolk maar komen….

Zwarte wolken
Maar die roze wolk bleek zwart te zijn. Ik bleef me na de bevalling onrustig voelen. Op dag drie huilde ik ‘Heel gewoon.’ vertelde iedereen mij. ‘Kraamtranen…ze horen erbij.’ ‘Oke.’ dacht ik ‘dat zal dan wel.’.
Alleen voelde ik mij na een week nog steeds zo. En na twee weken ook. Ik huilde en huilde en huilde. Ik voelde me de hele dag door onrustig.
Toen mijn man weer aan het werk moest, kon ik de rust niet vinden. Ik kon niet alleen zijn met mijn zoon. Ik voelde me bang, voor wat wist ik zelf ook niet. Na vier weken, zonder verbetering, besloot ik de dokter te bellen.

Postnatale depressie
Wat ik al voelde, werd bevestigd. Ik kon het geluk van een baby hebben niet
voelen. Natuurlijk hield ik van hem, dat stond voorop, nooit heb ik gedachten gehad dat ik zonder hem wilde zijn.  Vanaf dag één hield ik van hem maar ik kon hem niet verzorgen.
Als ik hem hoorde huilen dan ging ik dood van binnen, zo hard kwam dit
aan.  Dan wilde ik hem wel ophalen maar het lukte niet om op te staan, ik dacht  alleen maar ‘Ik ga hem ophalen’ om er vervolgens niet naar te handelen. Ik huilde de hele dag.
Gelukkig heb ik een fantastische familie. Zij hebben iedere dag voor mij en Mika gezorgd. Altijd stond er bij mijn thuis iemand klaar als mijn vriend naar zijn werk vertrok en bleef bij mij tot hij weer thuis kwam.
Voor mijn vriend was het een loodzware tijd. Zijn dag bestond uit werken, thuiskomen en voor mij zorgen. Ik huilde als hij ‘s morgens weg ging, ‘s middags al hij thuis kwam en huilde ‘s avonds als we gingen slapen. Hij was er voor mij en tot op de dag van vandaag ben ik hem daar dankbaar voor!

Uiteindelijk schreef de dokter mij antidepressiva voor. Dit heeft mij er doorheen geholpen. Van de één op andere dag was ik erdoor. Ik werd wakker en voelde me een ander mens. Ik heb dit zo’n zes weken geslikt en was weer Eva. Toen de kuur stopte, viel het afbouwen niet mee. Daarna voelde ik me een gelukkige moeder van een geweldig kind.

Mensen die mij kennen beschrijven mij als een zelfverzekerde vrouw. Ik ben spontaan, hou van humor en ben vrij in mijn doen en laten. Nooit had iemand gedacht, dat juist mij dit zou overkomen. Zo zie je maar.

Ik wil dan ook graag mijn verhaal hier met jullie delen. Voor mijn depressie heb ik mij nooit geschaamd. Ook daar ben ik altijd heel open over geweest en hoop dat alle vrouwen die dit lezen, en zich hierin herkennen, weten dat ze zich hier nooit voor hoeven te schamen. Het kan echt iedereen overkomen, daar ben ik het voorbeeld van.

Inmiddels is Mika 9 jaar en ben supertrots op de jongen die hij is geworden. Mika, ik hou van jou!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *