Job & Justine

Baby: Job
Geboren: mei 2018
Gewicht: 2970 gram
Duur bevalling: 21 uur
Uitgerekende datum: één dag voor uitgerekende datum
Kind: eerste kindje
Advies: “Laat het los”

Toen ‘Henk’ onze Job werd!
Na een lastige start om zwanger te worden was het zover! Het was raak! Rijstkorrel ‘Henk’ –projectnaam- zat in de buik en mocht gaan groeien. Elke week werd nauwlettend bijgehouden hoe groot het mensje was op de schaal van fruit. Ook om nichtjes Robine en Mila op de hoogte te kunnen houden ☺
De bevalling van Job was een ware rollercoaster. Al was ik voorbereid door verhalen uit mijn omgeving en het volgen van een gezamenlijke centering pregnancy van de verloskundige praktijk waarbij wij aangesloten waren, het is een aanrader!, tòch is het iets waar je je niet helemaal 100% op kan voorbereiden. En laat ik daar nou niet zo goed in zijn: Het Grote Onbekende in samenwerking met Het Grote Loslaten…

Weeënstorm &  1 centimeter ontsluiting
Het was een vroege zomer, mei 2019 was al prachtig weer! Donderdagavond vierden wij de verjaardag van Gerben (verder als “G”) met 18 vrienden die gezellig kwamen bbq-en… niet wetende dat je wereld de volgende 48 uur op z’n kop staat!
Die vrijdagavond begon het een beetje te rommelen in m’n buik en gekke pijn in de onderrug. Even G geappt, die was naar een clubje, dat het rommelde… Maar ach, ik moest nog 50 adressen schrijven op de enveloppen voor het geboortekaartje. Dus bleef ik gewoon rustig rommelen. Wel op tijd naar bed, voor de vorm… Rond 23.00 uur zette het toch door (rond 24.00 uur heeft G de verloskundige gebeld dat het was begonnen en de kraamzorg op de hoogte gebracht). G timede braaf de golven (weeën), terwijl je elke keer toch even op de wc gaat zitten en ondertussen ook nog de vluchttas inpakt.
Rond 02.15 uur toch de verloskundige Barbara gebeld, die verscheen na een half uurtje met een lieve stagiaire in haar kielzog. Ik was nog goed aanspreekbaar en vond het toch wel allemaal ontzettend spannend! Helaas slechts 2 cm ontsluiting.. dat is even teleurstellend maar dan denk je al snel ‘op naar de volgende centimeter: we moeten door!’. Afgesproken dat Barbara en stagiaire nog eventjes drie uur uit beeld gingen en wij thuis rustig door zuchten. Op naar meer centimeters ontsluiting!
Vanaf 04.00 uur werden de weeën zwaarder. En de golfjes korter op elkaar.. waardoor het ook taaier werd om te puffen of energie te verzamelen voor de volgende wee.
Rond 06.00 uur was Barbara er weer met de stagiaire. Helaas was ik toen minder aanspreekbaar. Barbara heeft toen gevraagd of ik nog wilde proberen door te zetten thuis, ik heb “ja!” gezegd. Wat bleek: een weeënstorm en slechts 2-3 cm ontsluiting. Afgesproken dat Barbara en stagiaire beneden nog even rustig wachtten. Maar kort daarop zijn zij toch weer boven naar de slaapkamer gekomen. Ik kan mij nog heel goed herinneren hoe Barbara haar hand op mijn rug legde en mij nogmaals de vraag stelde: “wil je nog doorzetten?”, mijn reactie “Ja”.. heeft zij aangehoord en toen toch de beslissing genomen: op naar het ziekenhuis. Met zo weinig ontsluiting en een weeënstorm is het niet het beste begin van een bevalling. Al je energie gaat naar weeën, terwijl er ontsluiting moet komen en je ook nog het mensje op de wereld moet persen..

Ik ben ontzettend dankbaar dat Barbara zo bekwaam was om mij vrij te laten in de keuze, maar toch zachtjes te sturen. Voor mijn gevoel heeft ze mij nergens in gedwongen, maar net het zetje gegeven dat ik nodig had.

Een ruggenprik of twee
Om 07.10 uur kwamen we binnen via de EHBO. Wat ik me nog goed kan herinneren was het prachtige weer, heel stil en al een beetje warm.
Bij de beslissing dat er een ruggenprik zou komen, werd er afscheid genomen van onze verloskundige Barbara en stagiaire. Toch een beetje gek.. maar alle vertrouwen in het medisch personeel!
In het ziekenhuis mogen wachten op een ruggenprik. Met een karavaan aan mensen (verpleging en stagiaire) de lift in en naar de anesthesist. Yes! De rust was wedergekeerd.. er werden grapjes gemaakt en we kregen een waterijsje. Het was een gezellige boel met z’n allen en ik kon weer lachen! Terug naar de kamer boven. Helaas daar aangekomen werden de weeën weer steeds heviger en leek het alsof de ruggenprik niet meer werkte… Aansluitend een ruggenprik numero 2 gedaan en deze sloeg goed aan.
Maar door de ruggenprikken stagneerde de ontsluiting jammer genoeg… Oxytocine werd toegediend, maar helaas ging Job ook minder zijn best doen om te komen. Er werd een slangetje op Job zijn hoofd gezet, hiermee kon de verpleging zijn hartslag monitoren. On the side joke de hele dag hebben we liggen luisteren naar een soort discobeat. De volgende dag besefte ik pas dat we naar de hartslag van Job lagen te luisteren.. Oh oh oh wat ben je toch helder op zo een moment. NOT!

Koorts
Op een bepaald moment ergens in de middag kreeg ik, mamma-to-be, koorts. Alle alarmbellen gaan dan af, Job werd nog nadrukkelijker gemonitord. Er werd bloed geprikt bij hem om te kijken hoe hij eraan toe was.
Er verscheen een gynaecoloog aan het bed. Ze zag er mooi uit, opgepoetst voor een leuk feestje.. maar hoppa daar gingen haar ringen af en kwam ze terug in operatiepak. Zij was heel eerlijk en gaf al snel aan dat het geen normale bevalling (optie 1) zou worden. Optie 2 was de vacuümpomp. Hiervoor heb ik heel hard mijn best gedaan…
Tijdens dit moment was er ook wisseling van de dienst. Onze lieve klinische verloskundige mocht naar huis. Ze gaf me een kus op m’n voorhoofd en nog een dikke knuffel “succes meid!”. En er verscheen een nieuwe klinisch verloskundige, óók een aardige chick (beetje dezelfde leeftijd ;-))!
In mijn hoofd was er een enorme blokkade voor een keizersnee (optie 3). Helaas door de sterke ruggenprik heb ik niet goed kunnen persen, want ik voelde geen persdrang. Je voelt namelijk niet goed hoe en waar je naartoe perst.
Om nog een domper te verwerken: de navelstreng zat om het nekje van Job. Deze is door de gynaecoloog in de baarmoeder al doorgeknipt om Job ruimte te geven om te komen. Met een laatste perswee is Job er door middel van een vacuümpomp uit gehaald.

Job’s Apgar-score
Zijn Apgar-score was een kleine 7, hij was ook erg blauw/grijs. Uiteindelijk is hij schoongeboend en kwam alles goed op gang bij hem!
De afterparty: nadat Job was geparkeerd op mijn borst, met Gerben heel dichtbij, liet helaas de placenta niet los. Omdat ik ook bloed verloor (zo een 1500 mL in totaal) werd er haast gemaakt. Job naar de blote borst van zijn vader en ik naar de operatiekamer. Onder gehele narcose is de placenta verwijderd en ben ik weer ‘mooi gemaakt’. Omdat het zo rustig was, mochten na de operatie G en Job beneden in de verkoeverkamer komen. Wat een plezier om met z’n drietjes te zijn, al was ik zo stoned als een kanarie…
Voor de zekerheid zijn we twee nachtjes in het ziekenhuis gebleven. Ontzettend lief en fijn: verloskundige Barbara kwam nog een kijkje nemen. Ook even gekletst over de bevalling, als je het dan bespreekt met iemand die er in het begin bij was, komt het wel erg binnen. Tranen van verdriet maar ook blijdschap: het is gelukt!
Job werd in die twee dagen verschillende keren nagekeken door de kinderarts. Het ging steeds beter met hem! En ook met mij ging het beetje bij beetje beter. G heeft ’s avonds bij de lokale snackbar een wit bolletje filet Americain plus milkshake gekocht: ZIN IN!!
Op maandagochtend mochten we naar huis! Daar kwam rond 12.00 uur onze lieve kraamvrouw Monique. Die met veel plezier ons in het begon geholpen heeft!

Baby 2
Achteraf gezien is het zonde geweest dat ik zo heb gevochten tegen het idee van een keizersnee. De angst voor 5-10 dagen plat liggen en niet je eigen kindje kunnen vasthouden weerhield mij er ontzettend van… Nu ik zwanger ben van een tweede is dit weer een blokkade die ik voel. Na een keizersnee moet je enkele dagen in het ziekenhuis blijven, daar zie ik als een berg tegenop. Zie ik Job elke dag maar eventjes, gaat hij weer naar huis en lig je weerloos en zonder fysieke kracht in een ziekenhuisbed.. Hopelijk zal dit onze ‘Roos’ (projectnaam) niet overkomen. Mogen we na de bevalling gezellig naar huis! En zijn we met z’n viertjes onder één dak.
Allerbelangrijkste handvat die een moeder van een oude vriendin mij heeft verteld: van dit hele avontuur heeft Job niet veel gemerkt. De klappen heb ik opgevangen, voor onze Job is er geen blijvende schade geweest… En dan start… Het Grote Zorgen. HALLELUJA!

Dan voor alle mamma’s to be: vergeet niet een tandenborstel met tandpasta in je vluchttas te doen! Oh en nog eentje: pak die tas alvast in, ruim van te voren.. niet handig als je weeën aan het wegpuffen bent 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *